WIA-crisis vraagt om fundamentele hervorming, niet om noodreparaties

De problemen binnen de WIA zijn volgens de auteur inmiddels zo groot dat niet langer gesproken kan worden van een stelsel dat ‘kraakt’, maar van een systeem dat is vastgelopen. Wachttijden voor beoordelingen lopen op, herbeoordelingen blijven liggen en het UWV worstelt met omvangrijke hersteloperaties rond verkeerd berekende uitkeringen. Toch richt het kabinetsbeleid zich vooral op het verminderen van beoordelingen en het aanpassen van regelgeving aan de beperkte uitvoeringscapaciteit. Daarmee dreigt het stelsel zich aan te passen aan de tekortkomingen van de uitvoering, terwijl juist de uitvoering zou moeten worden ingericht op de behoeften van werknemers en werkgevers.

De auteur pleit daarom voor een fundamenteel andere benadering. Daarbij zou niet langer vanzelfsprekend moeten worden aangenomen dat sociaal-medische beoordelingen uitsluitend door het UWV kunnen worden uitgevoerd. Verzekeraars spelen via het eigenrisicodragerschap al een belangrijke rol binnen de arbeidsongeschiktheidsketen en beschikken over relevante kennis en ervaring. Een onafhankelijk privaat keuringsorgaan zou volgens de auteur kunnen bijdragen aan meer capaciteit en snellere besluitvorming, mits publieke waarborgen zoals onafhankelijkheid, toezicht en rechtsbescherming goed worden geregeld. De discussie draait daarmee niet om publiek versus privaat, maar om de vraag hoe een arbeidsongeschiktheidsstelsel kan worden georganiseerd dat weer doet wat het belooft: tijdig duidelijkheid bieden aan mensen die daarop zijn aangewezen.

Dit is een samenvatting van het volledige blog op Adfiz.